Jy dwing hulle om soos ‘n donkie teen dieselfde klip te bly skop,  om oor en oor teen die magtige gety van genetika kragte te meet.

En daai maer ou wat so vroeg aan ‘n hartaanval dood is – dis jy wat hom laat dink het hy is OK om te leef soos wat hy geleef het want hy was mos nie vet nie.

En daarvoor word jy hoeveel betaal??

Reblogged from Dances With Fat:

Today is the Lunar New Year.  According to my friend Belinda Mendoza (who is a Feng Shui expert) arguing today is bad luck.  So no rant.  Just a question – what do you stand for?  The always amazing Marilyn Wann has come up with a brilliant campaign to inject some positivity into the Georgia Child-Shaming Billboard Debacle.  Some of the pictures are below.   Today consider putting the active in activism by getting involved with Marilyn’s Stand4Kids campaign either by sending a picture to marilyn at …

In die lewe is dit ook so.  Sommige mense word in ryk gesinne gebore, en is boonop geneties bedeel met gene wat hulle hul lewe lank slank hou, sonder dat hulle veel hoef te doen om hulle slankheid te verdien.  Ander word in minder bevooregte gesinne gebore, of hulle het gene, (of kry ‘n siekte soos PCOS) wat maak dit hulle soos niks vet word.

Nou sal mens dink dat diegene wat so gelukkig is om vanself slank te wees, elke aand op hulle bevoorregte kniee sal  gaan om dankie te se dat die geluk sommer so vanself in hulle bevoorregte skootjies geval het.   Party  onvet mense besef dit ook, maar hier en daar kry jy ‘n onvet persoon wat dit op homself neem om vet mense in te lig dat hulle vet is.

Nou wil ek graag van sulke mense vra of hulle werklik dink daar is enige iemand in die wereld wat vet is, maar nie daarvan bewus is nie, en daarom nodig het om daarvan ingelig te word?  Nou wil ek sommer prontuit sê dat die meeste mense nie regtig so stupid is om te dink dat enige iemand kan vet wees sonder om dit te weet nie.   Maar dit laat die vraag:  hoekom doen hulle dit dan?

Die antwoord moet wees omdat so iemand mense daarvan hou om sy vinger te druk daar waar dit seer maak.  Ja, dit is nou eenmaal so dat party mense daarvan hou om seer te maak.

Maar mense soos  dit moet kennis neem dat vroue  wereldwyd nie meer bereid is om hierdie soort kak op te vreet nie.  Hulle begin om douchebags soos dit se verwaandheid uit te wys.

Ek voel so spyt ek het nie voorheen van hierdie pragtige liedjie, en video geweet nie.  Jakkie,  hierdie is absoluut pragtig!   Dankie hoor!

Die foto is by  unhingedserendipity  gekry.

Ek was nog altyd een om myself te aanvaar net soos ek is. Om my ekstra kurwes te geniet. Om my kos en lekkernye te geniet. Maar toe… een dag… bars die bom hier neffens my en ruk my uit my eie beswyming. So kan ek nie aangaan nie. Glad nie. Want hierdie keer is my eie gesondheid op die spel.

Kom ek begin voor.

Daar was ‘n tyd in my lewe wat ek aan die maarderige kant was. Nou nie kierietjies maar nie, maar net reg. Kurwes op die regte plekke, gelukkig met myself. En toe… ja, toe draai die wiel hopeloos te vinnig en hel ek na die teenoorgestelde kant. Vir maande lank was ek siek, was ek op antibiotika en kortisoon en al die ander slegte goed wat mens moet drink met chroniese bronchitus. En vanselfsprekend het die kilo’s een vir een, en baie suutjies, weer om my lyf kom pak. Toe het ek dit nog nie agtergekom nie. Toe het ek mos ‘n verskoning gehad. ‘n Verskoning om nie te oefen nie, om te eet wat ek wil, en om net gesond te raak. Intussen was daar ‘n kortstondige verhouding, baie opoffering, trane en hartseer, druk by die werk, teleurstellings, ‘n break-up wat heluit seer gemaak het en my ouma se afsterwe. Nou ja, dit is ook nie ‘n goeie breeding ground vir gewingsverlies nie. Eerder ‘n bakoond van ekstra kilos en kurwes wat mens eerder sonder kan klaar kom.

En, soos elke nuwe jaar, het ek mos die nuwejaarsvoorneme om hierdie jaar gewig te verloor. En ek was adament. Hierdie jaar gaan ek dit doen. Moet ek dit doen. En net soos die duiwel dit wil he, toe word my wereld nog ‘n keer of drie onderstebo geklap. Met skaars drie weke die nuwe jaar in, word ek baie diplomaties ingelig ek trek al weer. Potch toe. En ek het net ‘n week om al die nodige reelings te tref. So asof hulle my nie kans wil gee om daaroor te dink nie. STRES! STRESSED OUT! CRAZY!!! Dis presies hoe ek gevoel het. Emosionele eetgewoontes is ook iets wat ek bitter moeilik kan bestry. Juis omdat ek dit wat ek voel probeer weg eet.

In Potch aangeland, kom die slegte-nuus-koeels soos ‘n haelstorm op my af. Die agent by wie ek my plek huur, se vir my op die eerste aand van die meisie wat voor my in die woonstel gebly het. Verkrag in haar woonstel. Inbrake, damage to property, en en en… Ek het haar net so gekyk. Skok soos ‘n maalkolk in my binneste. Rebellie wat by my keel wil uitspring. Ek wil nie hier wees nie. Ek is geboelie om hierheen te kom, en nou dit! En wat doen ek? Ek eet. Na ek in trane uitgebars het in John Dory’s, eet ek ‘n hele platter seekos op. Alleen. En ek voel steeds nie beter nie. Snaaks, ne? Mens dink dit gaan help, maar dit doen nie. Miskien vir ‘n paar oomblikke, maar daarna? Wat dan?

Hier sit ek vandag. Dit is paasnaweek. En ek is alleen. In Potch. My mense kom wel more, maar dit is ‘n ander storie. My eerste paar maande in Potch was allesbehalwe maklik. Nog ‘n mislukte verhouding, middeloorontsteking, dikderminflamasie, iemand wat my kredietkaart steel en solank namens my gaan shopping doen. Toe kom ek agter ek het ‘n ystertekort. My mediese fonds is uitgeput, iemand probeer by my plek inbreek terwyl ek binne is, en ek sukkel om vriende te maak. En dis maar net die goed wat ek kan onthou. Natuurlik het ek my vergryp aan kos. Natuurlik het ek my ooreet. Om beter te voel, ja. En nou??? Nou sit ek met selfs ‘n groter probleem…

Laas naweek gaan kuier ek by my mense in Port Elizabeth. Kleinboet het 21 geword. En ek het hulle gaan verras. Dit was heerlik om vir ‘n verandering weer by my mense te wees. Hoeveel keer was ek nie al verby die punt om te bedank en terug te gaan huis toe nie? As dit nie vir my mense was nie, het ek sekerlik gequit en huis toe gegaan. Maar ek het gebly, en ek het vreeslik uitgesien na die kuier. Oor die naweek het ek egter agtergekom my een voet, wat al jare lank vir my probleme gee, is onnatuurlik geswel en seer. Teen Maandag middag is dit gevoelig om op te trap en steeds lelik geswel. Dinsdag kon ek glad nie op die voet trap nie. Bloedrooi, en blink geswel. En vrekseer om op te trap. Ek is bekommerd. Want dit is nie hoe dit gewoonlik is nie. Dit het altyd geswel, ja, dit was altyd ongemaklik, ja. Maar dit was nooit seer nie. Nie soos nou nie.

So hinkepink ek toe met my nommer 42 boude en seer voet die vliegtuig se trappies op. My voet klop. Ek byt op my tande teen die trane en sak weereens met moeite in die sitplek weg. My ma hulle is bekommerd oor my voet. Oor my. En nou moet ek alweer teruggaan JHB toe. Twee ure later, staan ek op een been en wag vir my tas. Eers se hulle ons bagasie is in PE vergeet, en toe het hulle dit weer gekry. En hier staan ek al vir meer as ‘n uur en wag vir my tas. En my voet is ondraaglik seer. Ek sukkel met my tas na die busstop waar die shuttle ons gaan kom haal. My kar staan by longterm parkering. Ek mis die bus net-net en sug. Dis nou presies wat ek nodig het. Om met ‘n seer voet en al vir ‘n bus te wag.

Toe die bus uiteindelik kom, kyk ek wantrouig na die styl trappies. Ek wonder skielik hoe ek myself met een been en ‘n swaar tas op die bus gaan kry. Ek het egter skaars probeer, toe die busdrywer naderstaan en my tas aanvat. Uiteindelik sit ek in die bus. Doodmoeg. Pap natgesweet van al die sukkel. Met my voet wat klop soos ‘n drom wat aanhoudend met iets hard gemoker word. By die longterm parking aangekom, sukkel ek van vooraf om weer by die bus af te kom. Nog iemand hardloop nader en help my met my tas tot by die kar. Snaaks hoe mense steeds vir die mense rondom hulle omgee… Mens sou verwag hulle sal anderpad kyk, aangaan met dit waarmee hulle besig is, en van my vergeet, maar hierdie jong lat staan dadelik nader en help my. Darem ‘n ligpuntjie in vandag se donkerwereld.

Toe slaan ek vol verkeer. Jhb verkeer. En vat dit my amper twee ure om weer op Potch te kom. Teen hierdie tyd is ek doodmoeg, en my voet voel nie meer soos my eie nie. Al is dit styf toegedraai met ‘n verband, en al het ek amper 4 disprins reeds in my lyf, is dit steeds geswel en seer. Ek moet dokter toe gaan, het my ma keer op keer gese, maar ek wil mos nie luister nie. Nee. Die volgende dag werk ek heeldag. Met ‘n gehinkepink en al. Heeldag hoop en bid ek dit was net van ‘n tydelike aard, dat die swelling en rooigeid sal verdwyn. Maar ek was verkeerd. Daardie aand kyk ek weer na my voet daar doer bo in die lug. Dis seer. En dit kriewel met ‘n branderigheid en speldjies tot amper by my knie. En ek weet net iets is verkeerd. Net more gaan ek dokter toe, besluit ek net daar, en val weg in ‘n onrustige slaap.

Gisteroggend is my voet steeds nie beter nie. Trap ek nogsteeds moeilik op ‘n voet twee keer sy normale grootte. En ek weet ek sal moet dokter toe gaan. Ek het my vermoedens wat dit kan wees, maar ek glo dit nie. Nie totdat die dokter bekommerd na my kyk en se, “Sussie, dit is Trombofilia. En dit lyk sleg. Jy moet dringend 30kg verloor, anders sien ek swarigheid vir jou…” ‘n Aar het in my voet gebars. Bo-op my voet as gevolg van onnatuurlike druk daarop deur my ekstra kg’s. My are is verswak, se hy toe, en se weer ek moet gewig verloor. Ek het bietjie gaan lees daaroor… Arteries vat die bloed van jou hart tot by die ander dele van jou liggaam. Veins neem dit weer terug na jou hart. My veins is verswak. En ek kry toe ‘n verstopping in ‘n aar op my voet, wat toe bars en inflamasie in die voetweefsel veroorsaak. Die bloed kon toe nie behoorlik terug kom by my hart nie, en veroorsaak toe dat vog in die voet opbou en verdere swelling en pyn veroorsaak. Dit is lewensgevaarlik, se die dokter weer. Asof ek nie klaar bekommerd genoeg is nie. Met ‘n voorskrif in die hand, stap ek ‘n rukkie later weg. ‘n Berg van 30kg le voor my. En ek het geen idee hoe ek dit ooit gaan verloor nie.

Nou sit ek hier vir julle en skryf. En ek wonder weer by myself hoe ek die berg se gewig gaan verloor. Hierdie keer is dit nie vir mooi lyk nie. Inteendeel. Hierdie keer in my eie gesondheid en lewe op die spel. My voet is steeds rooi en seer, maar dit is minder geswel. Dit gaan nog ‘n rukkie vat voor ek op die voet kan trap en as die rooigeid nie teen Dinsdag weg is nie, gaan die dokter my weer op antibiotika site. Die salf le voor my op die tafel, ek moet nog my voet insmeer. En ek besef, dit help nie mens kyk na die 30kg nie, ek moet dit 1kg op ‘n slag vat. En een dag op ‘n slag. Soos vandag. Dit gaan nie oornag gebeur nie. Maar ek try ten minste. Gaan ek sukkel? Ja, definitief. Gaan ek nog moedeloos voel? Absoluut. Maar ek sal dit een dag op ‘n slag neem. En kg op ‘n slag. Tot ek die 30kg afgeskud het. Ek het vandag ‘n paar battles gewen, maar die oorlog le nog voor. Teen my emosionele eetgewoontes, teen my soettand en vergryp.

Ek kan dit doen. Ek weet ek kan. En hier op die blog sal ek julle gereeld op hoogte hou van my stryd teen die kg’s en al die lekker kos. Watter beter tyd om te begin as nou. It is time to take charge of my life. I’m sick and tired of being sick and tired. Dit is nou of nooit. Wie is saam met my?

- Anzel se blog

Begin glo in jouself.

Change jou attitude.

Dink anders oor jouself.

Eet wanneer jy honger is.

Foute is normaal.

Gooi weg die skaal en gee jouself ‘n drukkie.

Hou jou oog op jou doel.

Is jy positief?

Jy is pragtig – Net soos jy is.

Kom uit jou comfort zone.

Leef in die oomblik.

More is nog ‘n dag.

Nooit is ‘n lang, lang tyd.

Ontspan en wees jouself.

Probeer ten minste.

Quit die moan en groan.

Respekteer jouself en ander.

Spesiale jy.

Today is the first day of the rest of your life.

Unveil your potential.

Vind jou niche.

Word rustig in jouself.

X-faktor.

You are unique.

Zzzzzzzzz – Get some sleep.

Wanneer hierdie vroue slankheid bereik is daar minste ‘n tydjie van rus waar hulle nie al daai nonsens oor vet mense hoef te ervaar nie, so mens gun hulle dit, al is daar sterk aanduidings dat hoe meer jou gewig wipplank, hoe swaarder eindig jy op.
Die vraag is of dit die moeite werd is om so baie tyd, geld en emosionele energie aan hierdie een ou sakie toe te wy.En nog ‘n kwessie is dat hierdie “bewys” geen bewys is nie.  Daar is ‘n hele klas mense wat glad nie op ‘n veilige manier kan slank word nie, en hierdie grensgevalle versterk die bevooroordeelde ou mensdom se idee dat mense wat vet is, net nie hard genoeg probeer nie.  Ongelukkig word die idee dat mens (vroue veral) moet slank wees, selde uitgedaag.

______________________________________

Dr Pattie Thomas het ‘n oulike verklaring geskryf oor hoekom mense aanhou om dieete te probeer, al werk dit nie.  (Die meeste of werk tot ‘n in die kort termyn, maar feitlik almal wat baie gewig verloor met diete kry daardie gewig terug binne 5 jaar of minder).

Kry haar artikel hier: New Year’s Resolutions: Who is Failing Whom?